Alimenty na dziecko po 18. roku życia

Obowiązek alimentacyjny rodziców nie wygasa z dniem 18. urodzin dziecka. Zmienia się natomiast to, kto dochodzi alimentów i co trzeba wykazać przed sądem.

Kto dochodzi alimentów

Dopóki dziecko jest małoletnie, alimentów dochodzi w jego imieniu przedstawiciel ustawowy — najczęściej jedno z rodziców wobec drugiego. Nie jest to jednak jedyny możliwy układ. W imieniu małoletniego mogą występować także dziadkowie lub inni opiekunowie, a zobowiązanymi do alimentów bywają nie tylko rodzice i nie tylko rodzice biologiczni.

Po osiągnięciu pełnoletności dziecko dochodzi alimentów samodzielnie. Z tą chwilą rodzic przestaje być jego przedstawicielem ustawowym, więc jeśli sprawa jest w toku — także na etapie apelacji — dalsze czynności podejmuje już samo dziecko albo ustanowiony przez nie pełnomocnik.

Co mówi przepis

Zgodnie z art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Kryterium nie jest więc wiek, lecz zdolność do samodzielnego utrzymania się.

Alimenty po osiągnięciu pełnoletności

Gdy dziecko jest już pełnoletnie, sąd bada, czy dalsza alimentacja jest uzasadniona. Jedną z najważniejszych przesłanek jest nauka, która ma dać kwalifikacje potrzebne do usamodzielnienia się.

Na co alimenty nie są przeznaczone

• Nie służą utrzymaniu rodzica. Alimenty należą się dziecku i mają pokrywać jego potrzeby.
• Nie finansują luksusu. Jeśli pieniądze idą na przykład na sportowy samochód, zobowiązany może to wykorzystać, wnosząc o uchylenie obowiązku alimentacyjnego.

Usprawiedliwione potrzeby — tu powstaje najwięcej sporów

Najtrudniejszą częścią sprawy alimentacyjnej jest zwykle wykazanie tzw. usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. Każdy potrzebuje wyżywienia, ubrania i dachu nad głową. Spór zaczyna się przy pytaniu, do jakiego standardu wyżywienia, ubioru i mieszkania uprawniony ma prawo.

Przykład: ktoś, kto wychował się w mieszkaniu i którego cała rodzina mieszka w bloku, chciałby zamieszkać w domu. Sąd może uznać taką potrzebę za zrozumiałą, a mimo to nie uwzględnić jej przy ustalaniu wysokości alimentów.

Dlatego o wyniku sprawy w dużej mierze decyduje to, jak potrzeby zostaną udokumentowane i uzasadnione.

Tekst ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny.