Czym zajmuje się adwokat?

Adwokaci przede wszystkim doradzają osobom szukającym pomocy prawnej. Sporządzają oni między innymi projekty aktów oraz opinie prawne. Występują w sądach i urzędach, przez co często potocznie nazywa się ich obrońcami. Aby wykonywać zawód adwokata w Polsce, należy ukończyć wyższe studia na kierunku prawniczym, praktykę w miejscu zatwierdzonym przez patrona, dziekana i okręgowej rady adwokackiej oraz opinii kierownika szkolenia aplikantów, oraz zdać egzamin adwokacki.

Czy warto szukać pomocy u adwokata?

Zdecydowanie tak. To pytanie zadaje sobie wiele osób, które stoją przed tym wyborem. Przede wszystkim, w pewnych przypadkach jest to wręcz wymagane przez prawo. Między innymi należą do nich sprawy rozpatrywane przed Sądem Najwyższym. Tak wynika z artykułu 87 Kodeksu postępowania cywilnego. Aby znaleźć potrzebne przepisy prawnych na własną rękę, należy poświęcić temu wiele czasu. Często też przepisy ustala się w języku, który może okazać się zbyt zawiły dla osób, które na co dzień nie mają z nim styczności.

Ile kosztuje wizyta u adwokata?

Na cenę może wpływać wiele czynników. Zależy ona między innymi od stopnia skomplikowania sprawy czy nakładu pracy adwokata, czy też ilości czasu, jaki na daną sprawę trzeba będzie poświęcić. Adwokat Karina Przybyszewska każdą sprawę rozpatruje indywidualnie. Na każdą z nich należy poświęcić ilość czasu adekwatną do konkretnej sprawy.

Co więcej, podawania takich informacji zabrania przez Kodeks Etyki Adwokackiej. Muszą one natomiast zostać przedstawione w indywidualnej ofercie dla klienta lub na jego życzenie. Honorarium może być ustalone z góry lub na podstawie czasu pracy adwokata.

Jak można umówić się na spotkanie?

Na spotkanie można umówić się na kilka sposobów:

• telefonicznie: +48 691454288
• drogą mailową: adwokat@adwokatprzybyszewska.pl
• za pomocą formularza kontaktowego: https://adwokatprzybyszewska.pl/#contact
• przez protal Facebook: https://www.facebook.com/Kancelaria-Adwokacka-Adwokat-Karina-Anna-Przybyszewska-Marcinkowska-257677011804387/

Czy konieczne jest umówienie wizyty w kancelarii wcześniej?

Tak, zaplanowanie wizyty przed spotkaniem jest wymagane. Z uwagi na wcześniej ustalone spotkania Adwokat Karina Przybyszewska jest w stanie spotkać się jedynie w umówionych terminach. Kontakt jest możliwy za pomocą wyżej wymienionych sposobów.

Czy możliwe jest umówienie spotkania poza godzinami pracy kancelarii?

Tak, istnieje taka możliwość. Kancelaria czynna jest od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00-17:00, jednakże możliwe jest spotkanie się poza wyznaczonymi godzinami. Konieczne jest jednak umówienie takiej wizyty, w sposób podany wyżej.

Czy można nie zapłacić adwokatowi w przypadku przegrania sprawy?

Nie, nie jest to możliwe. Stosowny zapis znajduje się w Kodeksie Etyki Adwokackiej: „Niedopuszczalne jest zawieranie przez adwokata umowy z klientem, która przewidywałaby obowiązek zapłaty honorarium za prowadzenie sprawy uzależnionej wyłącznie od ostatecznego wyniku sprawy. Adwokat może zawrzeć umowę przewidującą dodatkowe honorarium za pozytywny wynik sprawy.” (Rozdział V, § 50, punkt 3). Oznacza to, że jedyną możliwością jest otrzymanie dodatkowego wynagrodzenia w przypadku wygrania sprawy.

Czy mogę liczyć na indywidualne rozpatrzenie sprawy?

Indywidualne rozpatrzenie sprawy jest jednym z priorytetów kancelarii. Adwokat Karina Przybyszewska posiada kompetencje, które pozwalają na personalne spojrzenie na sprawę.

Do kogo skierowana jest oferta kancelarii?

Kancelaria oferuje pomoc zarówno klientom indywidualnym, przedsiębiorcom (osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą czy spółkom prawa handlowego) jak również innym jednostkom organizacji publicznych i prywatnych oraz podmiotom nieposiadającym osobowości prawnej.

Jakie usługi świadczy kancelaria?

• sporządzanie pism,
• udzielanie porad prawnych,
• sporządzanie wystąpień,
• opracowanie projektów aktów prawnych,
• sporządzanie wezwań do przeciwników procesowych (zarówno aktualnych, jak również tych potencjalnych),
• opracowanie opinii prawnych,
• sporządzanie strategii prowadzenia negocjacji,
• sporządzanie strategii prowadzenia sporów.

W jakim zakresie kancelaria świadczy usługi?

świadczy usługi z zakresu prawa:

• rodzinnego,
• gospodarczego i handlowego,
• medycznego,
• administracyjnego,
• spadkowego,
• budowlanego,
• cywilnego,
• egzekucyjnego i windykacyjnego,
• karnego i karnoskarbowego,
• pracy i ubezpieczeń społecznych.

Dodatkowo kancelaria zapewnia wsparcie psychologiczne, które jest bardzo pożądane w sprawach delikatnych, w szczególności dotyczących szeroko pojętego prawa rodzinnego i spadkowego.

Czy pełnomocnik reprezentuje klientów również przed Sądem Najwyższym?

Tak, pełnomocnik może reprezentować klienta przed Sądami:

• Rejonowym,
• Okręgowym,
• Apelacyjnym,
• Najwyższym,

przed wydziałami:

• cywilnymi,
• gospodarczymi,
• rodzinnymi i nieletnich,
• karnymi,
• pracy i ubezpieczeń społecznych,
• egzekucyjnymi,
• penitencjarnymi,

jak również przed urzędami i organizacjami publicznymi.

Czym jest tajemnica adwokacka?

Adwokat jest jednym z zawodów objętych tajemnicą zawodową, dlatego wszystkie informacje związane ze sprawą, których adwokat dowiedział się w jej toku, mogą zostać objęte tą tajemnicą. Jeżeli chodzi o dokumenty, są to wszystkie materiały znajdujące się w aktach zgromadzone w związku ze sprawą, oraz, niezależnie od miejsca, w którym są przechowywane, wiadomości, notatki, i dokumenty, które mają jakiś związek ze sprawą. Adwokat jest również zobowiązany do zapewnienia bezpiecznych rozmów z klientem. Co więcej, jeżeli wymiana informacji dotyczących sprawy następuje drogą elektroniczną, adwokat musi poinformować klienta o ryzyku, jakie niesie ze sobą taki kanał komunikacji.

Czy adwokat może odmówić udzielenia pomocy prawnej?

Tak, Kodeks Etyki Adwokackiej wyróżnia przypadki, kiedy adwokat może odmówić pomocy prawnej. Według Rozdziału II § 22 punktu 1, „Adwokatowi nie wolno podjąć się prowadzenia sprawy ani udzielić pomocy prawnej, jeżeli:

• udzielił wcześniej pomocy prawnej stronie przeciwnej zarówno w tej samej sprawie, jak i w sprawie z nią związanej;
• brał udział w tej sprawie, wykonując funkcję publiczną;
• osoba, przeciwko której ma prowadzić sprawę, jest jego klientem, choćby w innej sprawie;
• adwokat, będący dla niego osobą bliską, prowadzi sprawę lub udzielił on już pomocy prawnej stronie przeciwnej w tej samej sprawie lub w sprawie z nią związanej.”

Jak wygląda współpraca z kancelarią w przypadku przedsiębiorców?

W ofercie kancelarii znajduje się stała obsługa prawna, zarówno dla osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, jak również spółek prawa handlowego oraz innych podmiotów. Dodatkowo, wymiar czasowy oraz warunki, na jakich współpraca będzie miała miejsce, są zależne od potrzeb zleceniodawcy. Adwokat Karina Przybyszewska świadczy usługi z zakresu obsługi prawnej na każdym etapie istnienia działalności.

Czy osoba nieupoważniona może zgłosić sprawę do adwokata?

Nie, adwokat nie może podjąć współpracy z osobą, która jest do tego nieupoważniona.

Co należy zabrać ze sobą na spotkanie?

Na spotkanie z adwokatem należy zabrać wszystkie dokumenty mogące mieć związek ze sprawą, z którą być może adwokata będzie się zajmował. Jeżeli masz wątpliwości co do przydatności dokumentu —zabierz go ze sobą, być może okaże się on kluczowy.

Czy mogę domagać się zwrotu dokumentów od adwokata?

Tak, klient może domagać się natychmiastowego zwrotu wszystkich dostarczonych przez niego dokumentów. Co więcej, klient ma prawo otrzymać wszystkie dokumentów i pisma, które adwokat otrzymał od sądów lub innych organów w toku sprawy.

Czy adwokat ponosi koszty związane ze sprawą?

Nie, regulacja tych kosztów (takich, jak na przykład opłaty sądowe czy koszty dojazdu) leży po stronie klienta.

Artykuł Kancelaria Adwokacka Adwokat Karina Przybyszewska. FAQ – najczęściej zadawane pytania pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Na podstawie art. 644 k.c. – co oszczędzi wykonawca?

W zobowiązaniach, które noszą znamiona umowy o dzieło,  przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, zaś zamawiający do zapłaty umówionego wynagrodzenia.  Kiedy przed ukończeniem dzieła – zamówienia – robót budowlanych, zamawiający zdecyduje się na odstąpienie od umowy, zastosowanie znajdzie art. 644 Kodeksu cywilnego.

Zastosowanie prawa odstąpienie od umowyhttps://adwokatprzybyszewska.pl/.

W myśl tego przepisu prawa  „ .. dopóki dzieło nie zostało ukończone, zamawiający może w każdej chwili od umowy odstąpić płacąc umówione wynagrodzenie. Jednakże w wypadku takim zamawiający może odliczyć to, co przyjmujący zamówienie oszczędził z powodu niewykonania dzieła.” Jednym z zasadniczych problemów przy odstąpieniu od umowy w oparciu o art. 644 k.c. jest kwestia ustalenia kwoty czy też wartości, podlegającej odliczeniu przez zamawiającego jako tej części z wynagrodzenia, która nie jest należna wykonawcy wobec poczynionych przez niego oszczędności.

Odstąpienie od umowyhttps://www.arslege.pl/mozliwosc-odstapienia-od-umowy-przez-zamawiajacego/k9/a5648/ na gruncie oszacowania oszczędności wykonawcy powstałych w związku z brakiem konieczności kontynuowania dzieła, ścierają się interesy zamawiającego i wykonawcy. Tak zazwyczaj zamawiający będzie obliczał kwotę zaoszczędzoną przez wykonawcę w oparciu o prosty schemat relacji procentowej wykonanych prac do spodziewanego efektu końcowego.

To na zamawiającym spoczywa ciężar dowodu przy wykazaniu wysokości oszczędności, z uwagi na korzystne dla siebie skutki prawne. Wymagalność wartości oszczędności następuje już z chwilą skutecznego oświadczenia o odstąpieniu, złożonego przez zamawiającego. Wykonawca może przyjąć wartość wyliczoną przez zamawiającego, bądź wezwać go o zapłatę stosownej części wynagrodzenia, wskazując na uzasadnienie przyjęcia innej kalkulacji. Nie wszystko bowiem, co zostało spożytkowane bezpośrednio w celu wytworzenia wykonanego etapu tworzenia dzieła, zawarte jest w wartości realnej nieukończonego dzieła.

Tak oto cały proces przygotowania do realizacji dzieła mimo braku efektów w jego wytworzeniu może pochłaniać znaczne koszty konieczne do poniesienia przez wykonawcę. Przykładowo przy robotach budowlanych samo zapewnienie zaplecza technicznego na placu budowy ( transport sprzętu, czynności logistyczne ) może pochłonąć wartości, których nie da się już zaoszczędzić.

Roboty budowlanehttps://adwokatprzybyszewska.pl/prawo-budowlane/ przewidują dwa warianty wynagrodzenia – ryczałt i kosztorys. Przy ryczałcie oszacowanie oszczędności wykonawcy będzie szczególnie utrudnione. Kosztorys umożliwia określenie tych jego części, które jako niewykonane nie rodzą obowiązku zapłaty po stronie zamawiającego, oczywiście przyjmując pewne uproszczenie.

Wreszcie ustalenie zaoszczędzonych przez wykonawcę wartości, będzie łatwiejsze przy bardziej szczegółowym kosztorysie. Możliwe jest również sporządzenie kosztorysu wykonanych części zamówienia i porównanie go z kosztorysem stanowiącym podstawę dla wyliczenia wynagrodzenia umownego. Zarówno przy pierwszym jak i drugim wariancie wynagrodzenia, aktualnym pozostaje problem kosztów poniesionych w celu przygotowania do wykonania dzieła – robót budowlanych.

Dla osiągnięcia kompromisu przydatne są dobre dokumenty kontraktu, które im dokładniej regulują relacje stron tym lepiej służą rozwiązaniu sytuacji wyjątkowych i spornych, powstałych na gruncie problemy rozwiązania umowy.

W praktyce spotyka się wiele umów, które nie tylko nie przewidują żadnych komplikacji przy ich realizacji ale też nie zawierają nawet minimalnych informacji o kontrakcie i wzajemnych obowiązkach oraz prawach stron.

Kopie umów z Internetu skutecznie przyczyniają się do przedłużania w nieskończoność procesów sądowych, które gro czasu trawią na roztrząsaniu stanowisk stron nie wyrażonych i nie popartych stosownymi zapisami opartymi o obowiązujące praw. Umowy ramowe, szkieletowe czy tzw. przeklejki to zmora Sądów gospodarczych. Pamiętać trzeba, że swoboda zawierania umów nie oznacza dowolności konstrukcji umów, które nie wyłączą przepisów powszechnych i niezbędnych do interpretacji stosunków zobowiązaniowych.

Warto o tym pamiętać w sytuacji, gdy rezygnuje się z pomocy profesjonalnego prawnika. Oszczędności w czasie konstruowania i negocjowania kontraktów mogą oznaczać nawet wielomilionowe straty przedsiębiorstwa.

Artykuł Odstąpienie od umowy pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Czy RODO wprowadza zupełnie nowe regulacje w zakresie przetwarzania danych osobowych? Rozpoczęcie stosowania wytycznych Rozporządzenia wprowadza szereg obowiązków, o których musi pamiętać lekarz w swojej indywidualnej specjalistycznej praktyce lekarskiej.

Na początek kilka faktów: w dniu 10 maja 2018 r. Prezydent RP podpisał ustawę o ochronie danych osobowych.

RODO Ustawa to wynik konieczności wdrożenia europejskich zmian.

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r., zwanego dalej RODO.

Powyższe przepisy obowiązują w Polsce od 25 maja 2018 r. ponieważ wprowadzenie nowych obowiązków, w zakresie przetwarzania danych osobowych jest konieczne, ustawa uzupełnia je o nowe regulacje dotychczas obowiązujące przepisy, unifikując tym samym system prawa na terenie Unii Europejskiej

Dla wzmocnienia ochrony praw osób fizycznych, które mają pełne prawo decydowania o przetwarzaniu ich danych osobowych, pacjent ma prawo:

1. wycofania zgody na przetwarzanie danych;
2. dostępu do swoich danych osobowych;
3. żądania sprostowania danych osobowych;
4. usunięcia danych osobowych;
5. ograniczenia przetwarzania danych osobowych;
6. wyrażenia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych;
7. przenoszenia danych osobowych. Prawo otrzymania od Administratora danych osobowych w ustrukturyzowanym, powszechnie używanym formacie informatycznym nadającym się do odczytu maszynowego.

RODO zapewnia ochronę praw pacjenta. Zakres przetwarzania jego danych osobowych, wiąże się z szeregiem obowiązków, o których musi pamiętać lekarz.

RODO nakłada na lekarza tzn. obowiązek informacyjny, który oznacza, że lekarz, jako Administrator Danych Osobowych, prowadzący indywidualną specjalistyczą praktykę, powinien poinformować pacjenta, w formie „Klauzuli Informacyjnej” o:

1. swojej tożsamości jako Administratora Danych Osobowych oraz swoich danych kontaktowych (telefon, adres ewentualnie również adres e-mail);
2. celach przetwarzania danych osobowych oraz podstawy prawnej przetwarzania;
3. o zakresie przetwarzania danych osobowych związanym z realizacją wyżej wskazanych celów;
4. informacji o zamiarze przekazywania danych osobowych osobom trzecim, z określeniem podstawy prawnej i interesu prawnego uzasadniającego przekazywanie danych osobowych;
5. o zamiarze bądź braku zamiaru przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowych;
6. na podstawie przepisów prawa informacji o okresie, przez który dane osobowe będą przetwarzane;
7. żądania przez pacjenta sprostowania, zaktualizowania, usunięcia, jak również prawie do ograniczenia przetwarzania danych; 
8. prawie do wniesienia skargi do organu nadzorczego – Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.
9. Informacji o zamiarze podejmowania wobec pacjenta zautomatyzowanych decyzji. Decyzji będących wynikiem profilowania

Czym jest profilowanie?

Profilowanie oznacza dowolną formę zautomatyzowanego przetwarzania danych osobowych, które polega na wykorzystywaniu danych osobowych do oceny czynników osobowych osoby fizycznej, w szczególności do analizy lub dokonywania prognozy dotyczących pracy tej osoby fizycznej, jej sytuacji ekonomicznej, zdrowia, osobistych preferencji, zainteresowań, zachowania, lokalizacji lub przemieszczania się

RODO a kopie danych osobowych

Poza obowiązkiem informacyjnym RODO, pacjentowi przysługuje prawo potwierdzenia i uzyskania dostępu do kopii danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Obowiązek powyższy rodzi konieczność wydania stosowanego dokumentu na każde żądania pacjenta.

Przedstawione dyspozycje RODO, z dniem 25 maja 2018 r. stały się obligatoryjne a brak ich przestrzegania może rodzić sankcje prawne i finansowe.

Artykuł RODO pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Oczywiście można pozwać pracodawcę o zapłatę wynagrodzenia czy odsetek. Pozew jest skuteczny, gdy mamy dowody na to, że pracodawca narusza prawa pracownika.

Jednym z podstawowych praw zatrudnionego jest prawo do wynagrodzenia. Umowa o pracę określa wysokość i termin wypłaty. Spóźniona wypłata wynagrodzenia, ostatecznie może doprowadzić do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia.

Rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracodawcy w trybie art. 55 § 1¹ Kodeksu pracyhttps://adwokatprzybyszewska.pl/prawo-pracy-i-ubezpieczen-spolecznych/, jest zawsze skuteczne.

Skuteczność jest jedynie skutkiem formalnym rozwiązania umowy o pracę. Sąd ocenia czy zawsze będzie zgodne z prawem. Sąd rozważy też powtarzalność, częstotliwość i długotrwałość opóźnień w wypłatach oraz doniosłości naruszeń dokonywanych przez pracodawcę dla interesów pracownika. 

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia jest uprawnieniem pracownika. Dochodzi on odszkodowania równego okresowi wypowiedzenia. Jeśli została ona zawarta na czas określony, zatrudniony otrzymuje odszkodowanie w wysokości zapłaty za czas, do którego umowa miała trwać, jednak nie więcej niż za okres wypowiedzenia.

Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z winy pracodawcy, aby zasługiwało na uznanie Sądu skutkujące przyznaniem odszkodowania, musi być sporządzone z należytą starannością.

Nie zalecam sporządzania uzasadnienia na tzw. „kolanie”. Może się okazać, że powód wskazany w takim oświadczeniu nie uzyska waloru rażącego naruszenia prawa przez pracodawcę. To zamknie natomiast szansę na odszkodowanie w jakiejkolwiek wysokości. Co więcej to pracodawca może próbować dowieźć, że rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika dokonane zostało w sposób, który godzi w interesy pracodawcy i spowodowało uszczerbek w jego interesach.

Co zatem winno znaleźć się w uzasadnieniu?

Przede wszystkim warto jasno określić sposób naruszenia prawa. Jakie naruszył pracodawca swoje podstawowe obowiązki. Pracownik może wskazać wszystkie przypadki naruszeń, których dopuścił się pracodawca.

W mojej ocenie uzasadnienie powinno pozwalać co najmniej na zidentyfikowanie czy pracodawca dopuścił się np.: nieterminowego regulowania należności pracowniczych bez konieczności wskazywani, ile razy doszło do takich uchybień i w jakich datach.

Oczywiście rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 55 § 1 kp. z uwagi na spóźniona wypłata wynagrodzenia, musi być dokonany w krótkim odstępie od naruszenia prawa. Podstawowym obowiązkiem pracodawcy jest regularne wypłacanie wynagrodzenia.

Podejmujac decyzję o skorzystaniu z dobrodziejstwa ustawy warto skorzystać z konsultacji.

Przy czym warto pamiętać o akcji Adwokatury Polskiej – Adwokat w każdym przypadkuhttps://adwokatwkazdymprzypadku.pl/.

Artykuł Spóźniona wypłata wynagrodzenia pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Rodzice mogą dochodzić alimentów na dzieci tylko do czasu osiągnięcia przez nie pełnoletności. Co dalej?

Oczywiście dziecko może samo dochodzić przed sądem alimentów od rodziców, wykazując brak możliwości utrzymania się samodzielnie. W myśl art. 133 k. r i o.https://www.arslege.pl/obowiazek-alimentacyjny-rodzicow-wobec-dziecka/k2/a580/ rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

W praktyce oznacza to tyle, że po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, Sąd stwierdzi czy alimentacja jest uzasadniona. Wówczas jedną z przesłanek jest nauka dziecka, w celu osiągnięcia koniecznych kwalifikacje pozwalające na usamodzielnienie.

Alimenty na dziecko https://adwokatprzybyszewska.pl/prawo-rodzinne/ nie mogą być natomiast przeznaczyć np. na sportowy samochód. Takie ich przeznaczenie zobowiązany może wykorzystać, wnosząc o uchylenie obowiązku alimentacyjnego.

Co się stanie, kiedy rodzic będzie dochodził alimentów na dziecko po osiągnięciu przez nie pełnoletności?

Jakie będą konsekwencje osiągnięcia pełnoletności przez dziecko po zapadnięciu wyroku, ale przed wytoczeniem w jego interesie apelacji?

Warto wiedzieć, że alimenty dla uprawnionego dziecka w żadnej mierze nie mają służyć i zgodnie z literą prawa nie służą pokryciu utrzymania jego rodziców. Przy tym, nie zawsze dochodzi do standardowej procedury kierowania roszczeń w imieniu małoletniego przez jednego z jego rodziców względem drugiego.

Wielość sytuacji, rozmaitość przypadków wynika z samego życia. Bywa tak, że w imieniu małoletniego występują np. dziadkowie lub inni opiekunowie dziecka.

Zobowiązani zaś mogą być nie tylko rodzice. Wreszcie, nie tylko rodzice biologiczni.

Najwięcej jednak problemów pojawia się w procesie dowodzenia i uzasadniania tzw. uzasadnionych potrzeb uprawnionego.

Potrzebami każdego człowieka, nie tylko uprawnionego do alimentów, jest wyżywienie, ubiór i koszty tzw. „dachu nad głową”. Problemy jednak pojawią się przy określaniu do jakiego wyżywienia, ubioru czy też miejsca zamieszkania uprawniony jest, ten który rości sobie prawo do określonej wysokości alimentów.

Chęć zamieszkiwania w domu osoby, która wychowała się w mieszkaniu i której cała rodzina mieszka w budynku wielorodzinnym z pewnością winna zostać oceniona przez sąd jako usprawiedliwiona, aczkolwiek nieuwzględniona.

Artykuł Alimenty na dziecko pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Oczywiście, sąd jako poważna instytucja, narzuca określone normy i zasady zachowania, wyglądu oraz reguły postępowania. Z uwagi na wieloletnią praktykę zawodową, niejednokrotnie obserwuję zagubienie, lęk czy strach osób wezwanych na posiedzenie sądu.

Wówczas przed rozprawą padają pytania takie jak:

– jak zachowywać się w sądzie?

– jak ubrać się na rozprawę?

– jak będzie przebiegało posiedzenie sądu?

– po której stronie sądu zająć miejsce?

– jak wygląda przesłuchanie świadka?

Przygotowania do rozprawy w sądzie, jak należy się ubrać?

Z całą pewnością sąd nie jest miejscem rewii mody, a tym bardziej nie poszukuje „zjawisk” i ekstrawagancji. Najbardziej pożądane i zawsze aktualne pozostają skromność, elegancja, przyzwoitość i smak. Nie na miejscu są krótkie spodenki, rozchełstane koszule czy miniówki i bluzki ze znacznym dekoltem. Również kolorystyka strojów powinna być raczej stonowana.

Ponadto, do sądu należy przyjść trzeźwym. Bynajmniej nie chodzi o trzeźwość umysłu. Stawienie się w sądzie pod wpływem alkoholu, czy środków odurzających grozi nie tylko wydaleniem z sądu, ale również narażeniem się na karę grzywny czy przewiezieniem na izbę wytrzeźwień.

Przekraczając budynek sądu. 

Wchodząc do sądu w pierwszej kolejności musimy poddać się kontroli osobistej. Podczas przejścia przez bramkę, ochrona sprawdzi czy nie wnosimy niebezpiecznych narzędzi, których posiadanie jest oczywiście zabronione. Za niebezpieczne narzędzia uznawane są m.in. nóż, siekiera, tasak, maczet, broń, amunicja.

Podczas sprawdzenia należy wyłożyć na taśmie wszystkie metalowe przedmioty, w których posiadaniu się znajdujemy oraz te na które reaguje bramka dźwiękiem. Do sądu nie przyprowadzamy zwierząt.

Dokładne określenie sprawy w wezwaniu czy zawiadomieniu.

Jak już z sukcesem się „odprawiliśmy”, pozostaje znalezienie właściwej sali rozpraw (określonej w wezwaniu, zawiadomieniu, które dla własnej organizacji warto mieć przy sobie. Nie ma, bowiem nic gorszego jak dokładanie sobie stresu i w popłochu szukaniu odpowiedniej sali).

Posiedzenie sądu rozpoczyna wywołanie sprawy. Faktycznie wygląda to w ten sposób, że protokolant wychodząc przed salę oznajmia przedmiot postępowania, bądź wywołuje sprawę przez mikrofon.

Co to jest wokanda?

Informacje o liście prowadzonych spraw znajdziemy na wokandzie. Najczęściej w postaci papierowej wisi ona na drzwiach sali rozpraw. Coraz częściej jednak znajduje się w wersji komputerowej na monitoringu zainstalowanym przy drzwiach sali. Znajdują się na niej informacje opisujące sprawę, poprzez sygnaturę akt, jej przedmiot, występujące w sprawie podmioty oraz wezwanych na rozprawę świadków. Podana jest także informacja o godzinie rozpoczęcia posiedzenia sądu i skład Wysokiego Sądu.

Jak wygląda przebieg rozprawy?

Po rozpoczęciu posiedzenie i sprawdzeniu „listy obecności”, sąd wyprosi świadków by następnie wywołać ich po kolei, pojedynczo. Dopiero świadekhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Świadek zwolniony przez sąd z obowiązku przebywania w sądzie może opuścić gamach budynku. Na sali gospodarzem jest sąd, do którego z szacunku i grzeczności zwracamy się „Wysoki Sądzie”. Skład sędziowski w zależności od prowadzonej sprawy może składać się z jednego sędziego, jednego sędziego zawodowego i dwóch ławników, dwóch sędziów zawodowych i trzech ławników, trzech sędziów zawodowych, a nawet przed Sądem Apelacyjnym z pięciu sędziów zawodowych.

Skład sądu w postępowaniu.

Z reguły sprawy cywilne rozpatruje jeden sędzia zawodowy; sprawy o rozwód jeden sędzia zawodowy i dwóch ławników; w postępowaniu karnymhttps://adwokatprzybyszewska.pl/prawo-karne-i-karnoskarbowe-wykroczenia/ jeden sędzia zawodowy, w sprawach o zbrodnie jeden sędzia i dwóch ławników, natomiast w sprawach o przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę dożywotniego pozbawienia wolności: w składzie dwóch sędziów i trzech ławników. Sędziowie i ławnicy zasiadający za stołem sędziowskim, występują w togach z fioletową lamówką. Kolor lamówki jest ściśle określony w zależności od korporacji: adwokat występuje w zielonej, radca prawny w niebieskiej, prokurator posiada czerwoną, prokuratoria generalna skarbu państwa szarą. Na Sali sędziom i ławnikom towarzyszy protokolant, który uruchamia sprzęt nagrywający posiedzenie sądu oraz zapisuje na komputerze jego przebieg.

W sądzie każdy ma przypisane konkretne miejsce.

Kto zasiada z prawej strony sądu?

– pokrzywdzony lub oskarżyciel posiłkowy

– prokurator

– powód

– wnioskodawca

Kto zasiada z lewej strony sądu?

– oskarżony

– pozwany

– uczestnik bądź uczestnicy postępowania

Jak zachowywać się w sądzie?

Nasze zachowanie zawsze powinno być adekwatne do przebiegu postępowania. Wyrażanie zaś emocji musi być poddane ścisłej kontroli. Niedopuszczalne są przekleństwa, głupie miny, komentarze czy dyskusje ze składem orzekającym. Doradzam zachowanie cierpliwości. Należy zachować kulturę. W sytuacji naruszenia powagi sądu lub osób biorących udział w sprawie, czy też przebiegu porządku czynności, sąd może nałożyć karę grzywny a nawet ukarać karą pozbawienia wolności do 7 dni.

Przystępując do przesłuchania świadka

Zapraszając świadka do barierki, znajdującej się w centralnym miejscu sali rozpraw, sąd poprosi o okazanie ważnego dokumentu tożsamości (dowodu osobistego, paszportu), celem jej weryfikacji. Osobą prowadzącą przesłuchanie jest sąd, to on zadaje pytania i wyznacza kolejność zadawania pytań przez innych uczestników postępowania. Bez znaczenia, czy odpowiadamy na pytanie sędziego, adwokata, radcy prawnego, prokuratora czy bezpośrednio strony postępowania zawsze patrzymy i odpowiadamy do składu orzekającego.  

Jak Cię widzą tak Cię piszą

Stosując się do powyższych wskazówek możesz być pewny, że przed obliczem sądu nie zaszkodzisz sobie czymś co ma mały związek z meritum sprawy, a jednak wielkie znaczenie z uwagi na powagę miejsca.

Artykuł Jak zachowywać się w sądzie? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Niejednokrotnie przed rozpoczynającym się procesem, czy to cywilnym, karnym, administracyjnym pojawia się dylemat czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie skorzystać z pomocy adwokata, radcy prawnego lub prawnika po aplikacji? Jak dokonać właściwego wyboru? Czy powinien być to tytułowany adwokat czy radca prawny? oraz jaki jest zakres ich kompetencji?

Powyższe pytania, w ostatnim czasie są bardzo aktualne. Po deregulacji zawodów prawniczych i otwarciu dostępu do ich wykonywania, wybór kancelarii stał się niewątpliwie trudnym. Obecnie na rynku pracy, w samym Szczecinie czynnie działa ok. 3 tysięcy adwokatów i radców prawnych. To spora liczba. Dlatego też wybór pełnomocnika stał się złożony. Pamiętaj, że z tej dużej liczby osób z uprawnieniami, przed sądem występuje tylko część z nich.

Na co zwrócić uwagę wybierając adwokata?

Zdecydowanie na pierwszym miejscu powinno liczyć się doświadczenie adwokata oraz jego podejście do klienta. Przy czym, nie chodzi wcale by adwokat miał siwą brodę. Te dwie równorzędne cechy są aktualne zarówno dla wyboru adwokata jako pełnomocnika w postępowaniu cywilnym, rodzinnym, gospodarczym, karnym czy administracyjnym.

Wiedza i zaangażowanie

Tylko pełne zaangażowanie adwokata w połączeniu z jego doświadczeniem zawodowym może przynieść oczekiwany sukces.

Czy adwokat powinien się specjalizować w konkretnej dziedzinie prawa?

Mimo narzuconego ostatnio trendu specjalizowania się w konkretnych sprawach, warto przyjrzeć się procesowi szkolenia zawodowych adwokatów. Zarówno studia jak i aplikacja adwokacka, w zakresie nauki, prowadzona jest bardzo szeroko, obejmując każdą dziedzinę i gałąź prawa. W procesie edukacji prawniczej liczy się umiejętność szukania prawidłowych odpowiedzi przez znajdowanie analogii, spychając poniekąd naukę pamięciową na dalszy plan.

Przede wszystkim biegłość w zawodzie

Umiejętność poszukiwania najlepszych rozwiązań, a także dostosowania odpowiedniej linii obrony, w połączeniu z wiedzą prawniczą powinna przynieść oczekiwany efekt.

Adwokat w miarę możliwość powinien szukać ugodowych rozwiązań

Nie zawsze spór działa w interesie klienta. Często zbyt długi czas oczekiwania, a także trudność w przewidzeniu ostatecznego rozstrzygnięcia, czynią proces jałowym na kształt procesu o „pietruszkę”. Po 5 latach postępowania dowodowego nie ma już znaczenia kto ma rację, gdyż może się okazać, że wyegzekwowanie czegokolwiek będzie utrudnione lub wręcz niemożliwe. Wyrok zaś, można będzie oprawić w przysłowiową ramkę.

Adwokat zna tajniki negocjacji

W związku z czym, adwokat poza doskonałą wiedzą prawniczą powinien sprawdzać się jako negocjator – mediator. Czasem jednak na mediacje jest już za późno, wtedy adwokat powinien być jak lew i kierować się jedynie interesem swojego klienta.

O co chodzi w procesie?

Wygraną? Dobro klienta? Dobro adwokata? Interes radcy prawnego? Zadowolenie sądu? Sprawę dla sprawy? Czy może efekt w postaci zaspokojenia roszczeń i zadowolenie klienta?

Pozew, wniosek, formularz, podanie, dowód, wezwanie muszą być wniesione z należytą starannością czy przez adwokata czy radcę prawnego czy jakikolwiek zespół kancelarii sprawnie, rzeczowo bez zbędnej zwłoki, a także bez uchybień i bez nadmiernej komplikacji oraz bez zbędnych wniosków. Sukces klienta powinien być priorytetem dla adwokata czy radcy prawnego. Sprawa gospodarcza, sprawa cywilna, sprawa rodzinna czy rejestrowa, niezależnie jednak od tematu takiej sprawy, powinna być załatwiona przez adwokata, radcę prawnego, prawnika z należytą starannością z uwzględnieniem interesu klienta.

Rozwód, opieka nad dzieckiem, alimenty, roszczenia o zapłatę, rejestracja spółki lub innego podmiotu gospodarczego to bardzo istotne kwestię dla klienta, a tym samym powinny być priorytet dla jego adwokata czy radcy prawnego.

Jaki jest zakres kompetencji adwokata i radcy prawnego?

Dziś zawody te wyróżnia jedynie historia i odrębność korporacyjna, nie zawsze pozwalająca na rozpoznanie jakichkolwiek różnic, poza wyglądem zewnętrznym stroju urzędowego. Adwokaci w todze wyróżniają się zielonymi lamówkami, zaś radcowie prawni niebieskimi. W zakresie działania, po wprowadzonych w lipcu 2015 r. zmianach zakres kompetencji radców został zrównany z zakresem działań adwokata. Obecnie radcowie prawni mogą prowadzić również sprawy karne i wykroczeniowe.

Dlaczego warto posiadać adwokata czy radcę prawnego od początku sprawy?

Przede wszystkim adwokat czy radca prawny ma doświadczenie. Wie jak poruszać się w gąszczu przepisów, często niezrozumiałych. Łatwo jest „położyć” proces – sprawę. Natomiast ciężko wygrać gdy poszczególne wnioski dowodowe, pisma zostały już złożone i zbudowały obraz postępowania sądowego – procesu. Dobry adwokat czy radca prawny powinien zdobyć zaufanie klienta. Dobry adwokat, dobry radca nie będzie miał z tym trudności. Klient ma prawo uzyskać informację o sprawie, tak by proces lub inne postępowanie nie wywołało u  niego stresu. Powinien mieć przekonanie, że wraz z pełnomocnikiem, adwokatem czy radcą prawnym panuje nad swoją sprawą rozwodową, sprawą gospodarczą czy sprawą karną bądź inną z szeregu spraw prowadzonych na podstawie przepisów prawa polskiego.

Kodeks Etyki Adwokackiej a relacja adwokat – klient

Priorytetem adwokata jest działać w obronie interesów jego klienta. Ta pierwszorzędna zasada przedkładana jest ponad osobistymi korzyściami adwokata oraz konsekwencjami wynikającymi z odważnej i honorowej obrony praw swojego mandanta. Dobry adwokat dąży do rozstrzygnięć pozwalających zaoszczędzić klientowi kosztów, a także doradza ugodowe zakończenie sprawy, gdy jest to uzasadnione interesem klienta. Adwokat zawsze czuwa nad biegiem sprawy oraz informuje klienta o jej postępach i wynikach.

Honorarium adwokata a inne wydatki

W kwestii honorarium, adwokat zachowuje szczególną skrupulatność. Klient jest informowany o wysokości honorarium lub o sposobie jego wyliczenia. Warto podkreślić, iż Kodeks Etyki wyraźnie zabrania adwokatowi uzależnienia wysokości honorarium od ostatecznego wyniku sprawy. Adwokat może jedynie uzależnić dodatkowe honorarium, od pozytywnego wyniku sprawy. Niedozwolonym pozostaje uzależnianie działań adwokata, czy wydanie dokumentów od zapłaty przez klienta wynagrodzenia. Adwokat działa w sprawie do końca, chyba, że wypowie klientowi pełnomocnictwo. Opłaty sądowe, koszty przejazdu winien pokrywać klient, adwokat nie jest zobowiązany do ponoszenia wydatków w sprawie.

Stosunek klienta do adwokata oparty jest na zaufaniu. Oznacza to, że należy bezzwłocznie wypowiedzieć pełnomocnictwo.  

Artykuł Adwokat w Szczecinie pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego jest już przyjęta i daje nowe znaczenie przepisom w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym. W Internecie zawrzało. Nowe przepisy podzieliły społeczeństwo na zwolenników i przeciwników reformy. Czy dyrektywa oznacza koniec wolności w Internecie, czy daje szansę na ochronę praw autorów i przejrzyste zasady ich wynagradzania?

Dyrektywa w dobie rozwoju technologii cyfrowej zwraca uwagę jak dalece zmienił się sposób tworzenia, produkcji, dystrybucji oraz eksploatacji i rozpowszechniania utworów objętych ochroną prawną. Pojawiły się nowe transgraniczne możliwości korzystania z treści, chronionych prawem autorskim. Mimo, iż przepisy dotyczące praw autorskich poszczególnych krajów Unii Europejskiej pozostają nadal aktualne, pojawiła się potrzeba ich dostosowania do nowych realiów jakie stwarza cyfrowy świat. To potrzeba zapewnienia równowagi pomiędzy prawami i interesami autorów (w tym również innych podmiotów korzystających z praw autorskich), a prawami i interesami użytkowników. W związku z rosnącą rolą Internetu jako głównego systemu komunikacji i przepływu informacji, rozpowszechnianie i dostęp do treści chronionych prawem autorskim musi zostać zabezpieczony.

Dyrektywa – nowe brzmienie 

Przepisy dyrektywy, w ich nowym brzmieniu, gwarantują autorom możliwość udzielania licencji na korzystanie ze swoich praw i otrzymywania wynagrodzenia z tytułu rozpowszechniania swoich utworów. W tym kontekście, dyrektywa przewiduje środki umożliwiające autorom negocjowanie stawek wynagrodzenia oraz ich egzekwowanie za eksploatację i rozpowszechnianie treści objętych prawami autorskimi i pokrewnymi w Internecie. Ponadto, przepisy rozszerzyły zakres podmiotowym uprawnionych do udzielania licencji do utworów, o wydawców prasowych. Zapewni to niewątpliwie stabilność prasy, wzmacniając jej pozycję w Internecie, a także umocni pluralizm mediów.

Zakres przedmiotowy Dyrektywy

Wprowadzenie do dyrektywy ściśle określa zakres, cel oraz ograniczenia wynikające z przepisów. Zakres przedmiotowy dyrektywny został rozciągnięty o korzystanie z utworów niedostępnych w obrocie handlowym (czyli takich utworów, które z różnych powodów stały się niedostępne na rynku, w tym z powodu bierności uprawnionego z tytułu przysługujących mu praw autorskich) przez instytucje dziedzictwa kulturowego (czyli m.in. ogólnodostępnych bibliotek lub muzeów, archiwów lub instytucji dziedzictwa filmowego lub instytucji dziedzictwa dźwiękowego). Instytucje te będą mogły korzystać z utworów, w tym z utworów niedostępnych w obrocie handlowym zgodnie z warunkami licencji w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich. Co więcej, będą miały prawo do wykonywania kopii utworów, które na stałe znajdują się w ich zbiorach, bez względu na format czy nośnik, w celu ich zachowania.

Dyrektywa – zakres podmiotowy

W nowym brzmieniu przepisów, zakresem podmiotowym dyrektywa objęła również wydawców prasowych, w zakresie cyfrowych sposobów korzystania z ich publikacji prasowych oraz prawa do rekompensaty na podstawie wyjątku. Celem dyrektywy jest niewątpliwie harmonizacja przepisów unijnych. Wprowadzone zmiany zostały przyjęte w dziedzinie praw autorskich i praw pokrewnych dla odpowiedniej ochrony podmiotów prawa w ramach eksploatacji utworów, a ujednolicenie ram prawnych powinno pobudzić innowacyjność i produkcję nowych treści w przestrzeni cyfrowej.

Dyrektywa dla autorów i wykonawców, czyli gwarancja uzyskania wynagrodzenia 

Celem pierwszorzędnym dyrektywy jest osiągnięcie równowagi między interesami autorów, a interesami użytkowników w obszarze cyfrowym i transgranicznym. W związku z czym, przepisy mają zapewniać przejrzystość rozliczeń wynagrodzenia. Regularne, uwzględniające specyfikę każdego sektora i adekwatne wynagrodzenie dla  autorów i wykonawców za eksploatację ich utworów i wykonań, którym została udzielona licencja.  Zmiany dotyczą również sytuacji, w których autor ma prawo żądać dodatkowego wynagrodzenia, jeżeli pierwotne wynagrodzenie jest niewspółmiernie niskie, w porównaniu do późniejszych dochodów i korzyści uzyskiwanych z eksploatacji utworów lub wykonań.

Jakie czekają nas zmiany?

Mimo, iż prace nad opracowaniem dyrektywy trwały lata, to nie została ona jednogłośnie przyjęta (348 głosów za, 274 przeciw i 36 wstrzymujących się). Niektóre zmiany budzą poważne wątpliwości w zakresie wolności eksploatacji i rozpowszechniania utworów w Internecie. Pierwszą zmianą wprowadzaną dyrektywą jest przyznanie ochrony wydawcom prasowym, w zakresie wynagrodzenia za udostępnianie linków do artykułów prasowych platformom internetowym. W zamian, uzyskają ochronę prawną do swoich dzieł, których ponoszą koszty wytworzenia. Faktycznie bowiem dzieje się tak, że „giganci internetowych platform” zarabiają publikując utwory prasowe, by przyciągnąć jak najszersze grono odbiorców i zarobić na reklamach. W głosach krytyki pada stwierdzenie „podatek od linków”. Jak informuje Parlament Europejski, nie chodzi o całkowity zakaz zamieszczania linków i odsyłaczy do stron, jednakże publikowane teksty mają być na tyle krótkie, by zainteresowany użytkownik kliknął w link z artykułem prasowym. Co warto podkreślić, obecne przepisy dyrektywy nie ograniczają udostępniania fragmentów prasowych w celach niekomercyjnych.

Sankcje dla gigantów platform internetowych

Kolejną zmianę, budzącą poważne kontrowersje oraz wywołującą zaciekłe spory, stanowi nowe brzmienie dotychczasowego artykułu 13 dyrektywy. Od tej pory, za przestrzeganie praw autorskich będą odpowiedzialne duże platformy internetowe  tj. Facebook, czy YouTube. (Jako duże platformy internetowe, należy rozumieć, przekraczające roczny obrót w wysokości 10 mln Euro, posiadają powyżej 5 mln użytkowników i funkcjonują na rynku przynajmniej od 3 lat). W zakresie dotychczasowych regulacji, to autor musiał czynić zabiegi zmierzające do zaprzestania łamanie jego praw autorskich. Sam musiał zgłaszać się do platform internetowych, które publikowały bezprawnie treści utworów, chronionych przepisami prawa. Wielokrotnie zdarzało się, że autor nie posiadał nawet wiedzy o łamaniu przysługujących mu praw autorskich.

Czas na zmiany

Po zmianach i zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych będzie można rozpowszechniać treści utworów jako cytat, czy też w celu dokonania recenzji, krytyki, karykatury, parodii oraz pastiszu. Na wdrożenie zmian w życie, państwa członkowskie będą miały dwa lata, od chwili publikacji w unijnym dzienniku urzędowym. Po tym czasie, każde postanowienie umowne sprzeczne z dyrektywą będzie uznane za bezskuteczne. Przewidziane są również sankcje finansowe. Wszelkie zaś kontrole, dotyczące wdrożonych zmian będą dokonywane nie wcześniej niż po upływie pięciu lat od wejścia ich w życie.

Zagrożenia dla wolności słowa?

Ustawodawca wbrew twierdzeniom przeciwników dyrektywy, nie łamie praw wolnościowych w Internecie. Użytkownik nie zostaje pozbawiony bądź ograniczony w dostępie do treści utworów. Ustawodawca stanowi jedynie prawo, przyznające autorom i wydawcom prasowym, możliwość domagania się należnego wynagrodzenia, w zamian za eksploatację i rozpowszechnianie ich dzieła.

Artykuł Dyrektywa a ochrona praw autorskich w Internecie pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Ustawa Prawo pracy, przewiduje możliwość zwolnienia od pracy na opiekę, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, jedynie w wymiarze 2 dni.

Ustawodawca, w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, przewidział jednak sytuację nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko w wieku do 8 lat. W oparciu o przepis art. 32 tej ustawy, rodzic, odprowadzający składkę chorobową, może skorzystać z zasiłku opiekuńczego przez okres 60 dni, zgłaszając ten fakt bezpośrednio pracodawcy bądź do ZUS-u.

Wniosek złożony, zarówno pracodawcy jak i do organu, winien zawierać podstawę prawną wprost wskazującą na art. 32 przywołanej ustawy oraz przytoczenie okoliczności faktycznych tj. wystąpienia obiektywnej przesłanki zastosowania przepisu – nieprzewidziane zamknięcie placówki. Takie ujęcie treści wniosku, pozwoli na wyeliminowanie niejasności interpretacyjnych po stronie adresata. Jednoznaczne zaś zidentyfikowanie uprawnienia nie sprawi kłopotu pracodawcy jak i organowi.

Warto rozważyć taką możliwość, choćby w świetle niejasności zabezpieczenia właściwej opieki nad dziećmi, przez placówki oświatowe na czas strajku. Zaoszczędzi to, również niepotrzebnych stresów dziecku i jego rodzicom.

Artykuł Strajk nauczycieli – co zrobić z dzieckiem? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.

Wystawienie orzeczenia lekarskiego o zdolności pracownika do pracy jest ściśle uregulowane w zakresie wzoru stosowanego dla tego celu, jak też treści zawartych we wzorze oświadczeń lekarskich, posiadających znaczenie prawne. Nie bez powodu ustawodawca, z jednej strony zawęził grono uprawnionych lekarzy do wystawiania zaświadczeń o zdolności do pracy, jedynie do specjalistów z zakresu medycyny pracy, z drugiej zaś strony sformalizował treść zaświadczenia, wymuszając niejako tylko ściśle określone stwierdzenia zawarte według schematu zakreślonego wzorem.

Gotowy kształt zaświadczeń bez jakichkolwiek dopisków czy adnotacji lekarza

Wbrew pozorom, syntetyczne ujęcie gotowych oświadczeń na kształt „niepotrzebne skreślić” ma służyć wyeliminowaniu sformułowań niejednoznacznych, nieostrych i nieprecyzyjnych. Zaświadczenie o zdolności pracownika do wykonywania pracy, na określonym stanowisku, zawarte w orzeczeniu lekarskim, nie może zawierać dodatkowych warunków, dopisków i dywagacji. Niestety, nierzadko w praktyce pojawia się pokusa dopisywania do treści orzeczenia lekarskiego, wydawanego w przedmiocie zdolności do pracy, dodatkowych treści, które być może z medycznego punktu widzenia służą przedstawieniu stanu rzeczywistego, jednakże są sprzeczne z celem, dla którego racjonalny ustawodawca, wprowadził wzór orzeczenia.  Obecnie we wzorze orzeczenia lekarskiego, wprowadzonym jako załącznik nr 2 do obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 4 listopada 2016 r. nie przewidziano miejsca na występujące w poprzednim wzorze: „Uwagi lekarza”.

Jak zatem zgodnie z wolą ustawodawcy winno zostać wypełnione orzeczenie lekarskie?

W pierwszej kolejności zaświadczenie, poza dokładnym oznaczeniem podmiotu przeprowadzającego badanie lekarskie, daty jego wydania oraz podpisu i pieczątki lekarza,  powinno zawierać dokładne oznaczenie danych pacjenta. Wskazać należy, iż powinny zostać wypełnione wszystkie pola w tym: Imię i Nazwisko, PESEL oraz adres zamieszkania. Następnie istotnym pozostaje dokładne oznaczenie miejsca zatrudnienia z podaniem nazwy i adresu pracodawcy oraz precyzyjne określenie zajmowanego przez badanego stanowiska czy stanowisk.

Poprzedni wzór orzeczenia lekarskiego przewidywał miejsce na „uwagi lekarza”. W obecnym stanie prawnym ustawodawca  wskazuje na konieczność zerojedynkowego rozpoznania zdolności do pracy badanego.

Warto zauważyć, że w zakresie określenia zdolności, bądź niezdolności badanego do pracy, na zajmowanym przez niego stanowisku, badający nie może ingerować w zmianę stanowiska pracy. Oznacza to, że jeżeli wydając orzeczenie lekarskie stwierdza zdolność do pracy, nie może sugerować pracodawcy zmian w zakresie wykonywanych przez badanego obowiązków, opisanych szczegółowo w skierowaniu wystawionym przez pracodawcę. Pracownik ma zatem zostać przebadany pod kontem zastrzeżeń i predyspozycji pozwalających, lub zakazujących wykonywanie czynności właściwych z punktu widzenia charakterystyki stanowiska pracy. Badanie i wywiad lekarski nie wykracza zatem, poza dyspozycję skierowania i nie może zawierać jakichkolwiek sugestii, dotyczących wykonywania zatrudnienia na danym stanowisku pracy. Wskazując na przykład: sprzedawcy – magazyniera, należy zwrócić uwagę na konieczność szczegółowego przeanalizowania charakteru takiego zatrudnienia. Stwierdzenie zdolności do pracy, w tak przedstawionym charakterze, nie może być dokonane z zastrzeżeniem dopuszczalności czynności w ramach zatrudnienia, z wyłączeniem podnoszenia ciężarów. Faktycznie bowiem, stwierdzenie zdolności do pracy zostaje niejako anulowane przez kolejne wyłączenia, czyniące możliwości wykonywania danego zatrudnienia całkowicie fikcyjnymi.

Takie oświadczenie nie tylko pozostaje wadliwe, w kontekście określenia rzeczywistych zdolności do pracy badanego, ale również rodzi szereg wątpliwości w kwestii zasadności zatrudnienia, danego pracownika, na stanowisku zgodnym z jego charakterystyką.

Wadliwie wystawione orzeczenie, w konsekwencji może zostać zakwestionowane w trybie odwoławczym przed Wojewódzkim Ośrodkiem Medycyny Pracy. Niezależnie od tego, pracownik może doznać szeregu restrykcji w zatrudnieniu ze strony pracodawcy, który uzyska podstawę do odsunięcia go od wykonywania obowiązków. Jakie faktyczne perturbacje może spowodować w życiu pracownika wadliwe orzeczenie trudno przewidzieć.

Artykuł Zdolność do pracy potwierdzona orzeczeniem lekarskim to dziś pełen formalizm pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka w Szczecinie.